تلکس اندیشه

ای نام تو بهترین سر آغاز            بی نام تو نامه کی کنم باز

 سلام  دوست عزیز!  چه عجب از این طرفها. مهم نیست که به توصیه و معرفی دیگر دوستان آمدی یا در حال گشت و گذار در دنیای بی انتهای انترنت بودی که نا گهان سر از این کلبه در آوردی ؛ مهم این است که وقتی متوجه این کلبه شدی نگاهی به درونش انداختی!

                                                                        پس خوش آمدی.

راستش ااندکی بعد ز  تولد نترنت و پیامبرکانش(مسنجر ها) دیدم که الگوی ارتباطی و ملاقات با دوستان و آشنایان در بین مردم تغییر کرده و در قالب متفاوت اجرا می شود و همه وارد دنیای جدید می شوند. هر روز  بیشتر احساس تنهایی می کردم تا با لاخره دچار افسردگی شدم. دیدم که علاجی نیست جز اینکه من هم به این دیار جدید هجرت کرده و در گوشه ای ساکن شوم تا از این مخمصه رها شوم. همین شد که ما هم آمدیم. و این هم نشانی خانه و کاشانه جدید ما: دهکده جهانی انترنت، مجمتع مسکونی بلاگفا(www.blogfa.com) واحد تلکس اندیشه (http://benihayat.blogfa.com)  دارای آدرس پستی(mmohammad1555@yahoo.com). پذیرای دوستان و رفقا هستیم.

خب. حتما خبر داری که در دیار مجازی انترنت همان طور که سر زدن و خبر گرفتن فرق می کند ، نحوه و رسم پذیرایی از مهمان و دوستان هم فرق دارد. نه قهوه و چای در کار است و نه شکولات و نقل نبات. از کباب و  پلو و... هم خبری نیست. یعنی تمام دار و ندار ما در این کلبه کوچک برای خوش آمد گویی و پذیرایی از شما دوست گرامی چیزی دیگری نیست جز صحفه ای سفید و کلمات سیاه که بر دل آن نقش بسته اند و  تا نگاهشان نکرده  و زیر لب زمزمه شان نکنید، لالمونی گرفته و چیزی نمی گویند. همین را درایم و بس. راستی مگر در این دینای مجازی انتظار غیر از این داشته و دنبال چیزی دیگر هستید؟! 

از آنجا که فعلا رسم همین است، پس نهایت سعیم را خواهم کرد تا آنچه که از این پس در این صحفه قرار می گیرد موجب رضایت خاطرتان شود که هیچ بلکه شما را از خبر گیران و مشتریان دایمی(بهتر است یگویم دوستان دایمی) این کلبه حقیرانه نیز بسازم. الهی به امید یاری تو!.

اعلامیه بسیار مهم برای مراجعین:
مطمئن هستم که می دانید که وقتی از کسی سر می زنید بد نیست سوغاتی و هدیه ای به ذوق خود برایش ببرید. در این جا همانطوریکه پذیرایی اش فرق می کند نحوه هدیه دادن هم دادن فرق دارد. اولا باید بعد از اتمام پذیرایی بطور که در بالا شرح داده شد هدیه داده شود. دوما چه از پذیرایی خوشتان بیاید چه  نیاید باید هدیه را تقدیم کنی. سوما چیزی جدیدی به عنوان هدیه نمی خواهیم یعنی با همان چیزهای که پذیرایی می کنیم(نوشته ها و مطالب) با همانها به ما هدیه دهید. اسم این هدیه را گذاشتیم نظر.  پس امیدوارم که نظر یاد تان نرود و الا ورشکست شده و چاره ای جز ترک این دنیای جدید نخواهم داشت.

خب، بیش از درسر تان ندهم. می دانم با معرفت تر از اینها هستید. فقط خواستم یادآوری کنم!

"باز همان آش و همان کاسه"
توانایی دولت جدید کرزی وانتظارات مردم 

حد اقل سه- چهار ماهی می شود که واژه های چون انتخابات ، تقلب در انتخابات و سلامت آن ،مذاکره با طالبان ، مبارزه با فساد اداری ، گاهگاهی هم بازسازی ، تقویت اقتصاد بیمار کشور، رسیدگی به مشکلات اجتماعی مردم، بهبود معارف و تحصیلات و در این اواخر؛ تشکیل کابینه و ترکیب آن وغیره شده نمک و یا به عبارت دیگر چاشنی مطالب  روزنامه ها و مجلات چاپی ، سایت های انترنتی خبری ، و برنامه های رادیوها و تلویزیونهای داخلی  خارجی شده است. شاید بتوان با یک حساب سر انگشتی گفت که بطور اوسط 30 تا 40 فیصد از مطالب به این موارد اختصاص داده شده است(و بقیه هم به حملات انتحاری و سیاست جدید اوباما).

در این روزهای پایانی فصل انتخاباتی سال 2009 ، بیشتر توجهات اکنون به کابینه جدید و انتظارات مردم از آن متمرکز شده است. وقتی رادیوها  تلویزیونها به علاوه روزنامه ها و دیگر وسایل ارتباطی در بین مردم رفته و از آنها می پرسند که از کابینه جدید چه خواسته های دارید؟ با لیست های بلند  و کم وبیش مشابه بر می گردند: تامین امنیت ، رفع معضل بیکاری، آبادساختن سرکها، اعمار مکاتیب و پوهنتون های بیشتر، بند برق و آب و....

همه ی این خواسته ها بجا ، منصفانه و معقولانه هستند اما آیا قابل بر آورده شدن و عملی ساختن هم هستند؟ چرا و چگونه؟ در ادامه سعی خواهیم کرد تا به این سوال پاسخ داده شود.